Józef Faber s. Jana i Marii z d. Orzechowicz ur. się 16 stycznia 1899 r. w Potakówce. Był synem jednego z zamożniejszych i światlejszych gospodarzy, który pełnił w latach 1906 - 1912 funkcję wójta wsi (gromady). Wywodził się z jednej z najstarszych rodzin w Potakówce.

W wieku 7 lat rozpoczął naukę w Szkole Powszechnej w Tarnowcu, a następnie rodzice przenieśli go do Jedlicza, gdzie ukończył 5 klas Szkoły Powszechnej. Posiadał duże zdolności i chęć do nauki, jednak nie mogły one być w pełni rozwinięte, ponieważ jako najstarszy syn potrzebny był ojcu w gospodarstwie.

Pomagał w nim ojcu do wiosny 1917 r., gdy został powołany do służby wojskowej do wojska austro-węgierskiego, gdzie po przeszkoleniu został wysłany na front. Na froncie przebywał w Austrii, we Włoszech oraz w Jugosławii, skąd jesienią 1918 r. wrócił do domu.

Od 14 lutego 1919 r. do 30 lipca 1922 r. odbywał służbę wojskową w Wojsku Polskim. Brał udział w wojnie z Ukraińcami i z bolszewikami. Na froncie przebywał przez 18 miesięcy, został ranny pod Radzyminem.

Po powrocie z kampanii wojennej od września 1922 r. ponownie rozpoczął naukę, ale po pół roku musiał zrezygnować ze względu na chorobę ojca. Ponownie rozpoczął pracę na gospodarstwie, jednak ze względu na brak pieniędzy zatrudnił się w kopalni ropy. Osiem godzin pracował w kopalni, a pozostałe godziny w gospodarstwie. Jednak po sześciu miesiącach został zwolniony z kopalni.

Wtedy zaczął prowadzić gospodarstwo wg książek rolniczych, których dużo czytał oraz uczęszczał na kursy rolnicze. Posiadał wybitne uzdolnienia i zamiłowanie do pracy społecznej. Wspólnie z Józefem Zającem założył w 1925 r. Koło Młodzieży we wsi i został pierwszym przewodniczącym oraz organizatorem kół w powiecie. Należał do Kółka Rolniczego, gdzie pełnił funkcję sekretarza.

Ożenił się w 1926 roku z Józefą Sanocką, córką wójta z Tarnowca. Z tego małżeństwa urodziło się troje dzieci (synowie Jan, Zdzisław oraz córka Zofia). W tym też roku zorganizował dla młodzieży skupionej w Kołach Młodzieży Niedzielny Uniwersytet Ludowy. Wykłady odbywały się w szkole w Tarnowcu. Program obejmował zagadnienia rolnicze i oświatowe.

Józef Faber jako przedstawiciel okolicznego włościaństwa został zaproszony w 1929 r. przez Prezydenta Polski Ignacego Mościckiego na bankiet do Krakowa. Było to uznanie dla jego pracy społecznej – w tym czasie był przewodniczącym Kasy Stefczyka w Tarnowcu, przewodniczącym Rady Nadzorczej Spółdzielni Mleczarskiej w Tarnowcu, której był również współzałożycielem, członkiem Okręgowego Towarzystwa Rolniczego, Składnicy Kółek Rolniczych i Stronnictwa Ludowego.

W 1932 r. wybuchł w powiecie jasielskim strajk rolniczy, na czele którego stanął, za co później został uwięziony na 14 dni w więzieniu w Jaśle. Rok później wziął udział w konkursie pamiętnikarskim, w którym opisał swoje dotychczasowe życie, przyczyniając się w ten sposób do wydanego w 1935 r. „Pamiętnika chłopów”. W latach 1933 - 34 prowadził dla młodzieży we wsi głośne czytanie książek „Historia powszechna świata”, „Historia chłopów” i innych.

23 marca 1933 r. została uchwalona przez sejm ustawa tzw. scaleniowa, na podstawie której nastąpiła zmiana w podziale administracyjnym powiatu. Utworzone zostały gminy zbiorcze w miejsce gromad wiejskich. Potakówka weszła w skład Gminy Zbiorczej w Tarnowcu. Władzę w gminie zaczął sprawować wójt, a na wsi sołtys.

W 1934 r. jesienią odbyły się wybory wójta w Gminie Tarnowiec. Wójtem został wybrany Józef Faber, jednak władze powiatu nie zatwierdziły jego wyboru, narzucając swojego kandydata, kierownika Kopalni Ropy Naftowej w Dobrucowej inż. Zbigniewa Ottona Kolba, który tą funkcję zaczął pełnić od marca 1935 r., natomiast Józefowi Fabrowi zostało powierzone stanowisko podwójciego. Wójt Kolb zrezygnował po 6 miesiącach ze sprawowanej funkcji i jego miejsce zajął w październiku Józef Faber. Ponownie został wybrany na wójta w następnej kadencji (w 1938 r.), tym razem został zatwierdzony na to stanowisko. Funkcję tę pełnił przez cały okres II wojny światowej, do połowy stycznia 1945 r., kiedy to został aresztowany przez NKWD.

W czasie wojny pomagał osobom w przekraczaniu granicy okupowanego kraju na Węgry (jego dom był punktem zbiórek dla uchodźców skierowanych na Węgry przez krakowski ośrodek konspiracyjny ruchu ludowego). Wydawał jako wójt nielegalne dowody osobiste. Był uczestnikiem ruchu oporu jako członek Batalionów Chłopskich. Znalazł się w składzie powiatowego kierownictwa Stronnictwa Ludowego „Roch” oraz w pierwszej „trójce politycznej” zorganizowanej w lecie 1940 r.

Po aresztowaniu przez NKWD i śledztwie został osądzony i skazany na zesłanie do obozu w Zagłębiu Donieckim. W obozie przebywał do sierpnia 1945 r., kiedy został zwolniony. Przebywając w obozie, wykonywał kopyta do produkcji obuwia oraz prawidła do butów z cholewami.

Po powrocie z obozu ponownie rozpoczął działalność społeczną i spółdzielczą. Jako długoletni działacz spółdzielczy został powołany na stanowisko kierownika kasy w Kasie Stefczyka, która później zmieniała nazwy na Kasę Spółdzielczą, następnie Gminną Kasę Spółdzielczą, a obecnie Bank Spółdzielczy. Józef Faber pełnił funkcję kierownika kasy do czasu przejścia na emeryturę, tj. do 1964 r. Później pełnił funkcję społecznego prezesa zarządu do 1974 roku. Przepracował w spółdzielczości oszczędnościowej 46 lat.

Duże zaangażowanie wykazał działając w Komitecie Elektryfikacji Wsi wspólnie z jego przewodniczącym Józefem Banachem. Był wybierany radnym do Wojewódzkiej Rady Narodowej w latach 1958 – 1970 z ramienia ZSL.

Jako wzorowy rolnik Faber prowadził w swojej wiosce zespołową selekcję zbóż. Zajmując się przez 7 lat selekcją żyta, uznał za najlepszą odmianę puławską, wydajną i plenną. Był kilkukrotnie gospodarzem dożynek, które organizowało przed wojną Koło Młodzieży, a po wojnie Koło Gospodyń Wiejskich.

Za swą pracę został odznaczany Srebrnym i Złotym Krzyżem Zasługi oraz Krzyżem Kawalerskim Odrodzenia Polski.

Józef Faber zmarł 8 lipca 1974 r. i został pochowany na cmentarzu w Tarnowcu.